chشده تا حالا تو راهی بیفتی که بدونی هیچ راه برگشتی وجود نداره؟

یعنی واقعا دیگه راه برگشتی وجود نداشته باشه...

نمی دونی آخرش چی میشه...

ولی هیچ کاریم از دستت بر نمیاد...

فقط میتونی بری ببینی که آخرش چی میشه...

شاید مثل این فیلمهای هندی همه چی به خوبی و خوشی تموم شه...

شایدم همه چی نابود شه...

جز خدا هیچ کس نمی دونه...

تنهای تنهایی...

فقط تو و خدا...

گاهی زار میزنی و التماس میکنی به خدا...

گاهی آرومی و حواست مشغول چیزای اطرافه راهه...

اما یهو پات میفته تو چاله یا یه جای راه گیر میکنی و باز یاد خدا میفتی...

یادت میفته که تنها کسیه که میتونه کمکت کنه...

وبازم التماس و زاری...

اون کمکت میکنه و دستتو میگیره که چاله رو رد کنی...

اما تو بازم یه کم بعد فراموشش میکنی تا یه چاله دیگه...

اون خیلی مهربونه...

خیلی...

صد بار هم که فراموشش کنی و ازش کمک بخوای بازم جوابتو میده...

ولی خیلی بی معرفتی...

خوبه گاهی هم برگردی و به عقب نگاه کنی...

ببین چیکار کردی که تو این راه افتادی...

مطمئن باش خودت بی تقصیر نبودی...

به قول یه بنده خدایی از ماست که بر ماست...

اما بالاخره هر چی هست من الان تو این راهم...

راه بی بازگشتی که پایانش معلوم نیست...

نمی دونم چی شد که تو این راه افتادم...

نمی دونم چرا...؟!

شایدم میدونم...

اما دیگه کاریش نمی شه کرد...

همیشه همه چیز همون طوری نمیشه که ما میخوایم...

شاید با مردن تموم شه...

شاید با شادی و خوشبختی تا آخر عمر...

هیچی نمی دونم...

اما نا امید نمیشم...

چون من همون خدای مهربون رو دارم...

من تنها نیستم...

هیچ کس جز خدا تنها نیست...

هیچ کس...

پ.ن1: وقتی میخوای بری هیچوقت خداحافظی نکن چون اینطوری امید برگشتن و نابود میکنی...  ولی منتظر هم نذار چون اینطوری خیلی چیزای دیگه رو نابود میکنی...

پ.ن2:خداحافظی نمیکنم که منتظر نباشی...